Weer was mijn haflinger mij de baas grrrr

Gggrrrr ik haat dat als mijn haflinger bijdehand is en het van mij wint. Nog erger als ik naar huis moet bellen, omdat ik niet meer verder durf met her royal badness.$##=//^^÷//

Ik heb hard gewerkt vandaag: 3 notulen uitgewerkt en vertaald naar het Engels. Dus ik dacht leuk een eindje te gaan wandelen, even mijn hoofd leeg maken. Zal ik de honden meenemen of Janouk? Ach, laat ik lekker met Janouk aan de hand gaan wandelen.
Zal ik stevige schoenen aan doen? Ach nee, ik kan wel op mijn gympies zonder profiel.

Ik steek de 80 km weg over, hartstikke druk met grote vrachtwagens, maar mevrouw gedraagt zich prima. We lopen samen de polder in en kijken naar de mega machines, die de kleigrond omploegen.
Stom, stom, niet aangedacht, daardoor zijn de paden spekglad. Leuk met schoentjes zonder profiel.

Ik laat Janouk langs het pad grazen en zo wandelen we verder.
Ineens krijgt Janouk last van een maflingeraanval en begint te steigeren en te stuiteren. Als ze rechtop staat, springt ze op haar achterbenen omhoog, haar achterhoeven op mijn schouderhoogte, vlak naast me landt ze weer.
Gggrrr dan is het touwtje aardig kort. Ik geef haar een paar flinke rukken aan het halster en schreeuw tegen haar dat ze normaal moet doen. Stom , want dit is normaal voor her royal badness. Ik glijd over de klei achter haar aan. Maar ik laat niet los.

Als ze weer wat gekalmeerd is, bel ik naar huis.
Paul,…… kom je ons halen? (Piepstemmetje) ik durf niet meer. Doe stevige schoenen aan, want het is glad. Aan de andere kant van de telefoon een bulderende lach, ik kom je wel helpen.

Zo slecht voor mijn ego dit. @#$/%×/

Als Paul komt, loopt de draak natuurlijk poeslief met hem mee. Ggggrrrrnog irritanter.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *